De Omkering van Vertrouwen

PrismPass is gebaseerd op een driehoeksarchitectuur van drie elementen die altijd van de gebruiker zijn: biometrie (vingerafdruk of gezicht), het apparaat (device-seed in de Secure Enclave) en een wearable (een tijdgebonden signaal via NFC of Bluetooth). Samen genereren deze drie een ephemeral key — een wegwerp-sleutel die direct na gebruik verdwijnt.

De server ontvangt alleen een cryptografisch bewijs dat de sleutel geldig was. Nooit de sleutel zelf. Nooit wie die gebruiker is. Twee inlogsessies van dezelfde persoon zijn voor de server niet te koppelen.

De proof-of-concept van 25 april 2026 laat zien dat dit wachtwoordvrije inloggen technisch haalbaar is op standaard hardware — met Windows Hello, iPhone en een bestaande wearable als tijdnonce.

Waar de buitenste driehoek bewijst wie je bent, bewijst de Centroid — de binnenste driehoek — dat je de handeling vrijwillig verricht. Dit is de meest ambitieuze laag van het ecosysteem, en de enige die nog uitgebreid empirisch onderzoek vereist.

De wetenschappelijke basis is veelbelovend: peer-reviewed onderzoek laat zien dat multimodale biometrie afwijkende patronen kan detecteren. Of dit robuust genoeg is om dwang in praktijksituaties te herkennen, is precies de kern van het benodigde vervolgonderzoek.

PrismID is een digitaal paspoort dat werkt via selectieve onthulling. Gebruikers delen nooit hun volledige identiteit — alleen het antwoord op een specifieke vraag. "Ben je ouder dan 18?" levert een cryptografisch bewijs van ja, zonder te onthullen wanneer je geboren bent, waar je woont, of wie je bent.

Belangrijk: PrismID vervangt het fysieke paspoort niet. Het is een online tegenhanger voor situaties waar nu een kopie van een identiteitsbewijs gevraagd wordt.

PrismPass biedt een toekomst waarin de gebruiker weer de baas is over zijn eigen data. De kernarchitectuur is gereed en de eerste techniek is in proof-of-concept vorm werkend. De volgende stap is opschalen, valideren en integreren in de markt.